Stichting Restore Justice​

Een initiatief tot herstel van vertrouwen in de rechtsstaat

IN HET NIEUWS

Seksschandaal Nederland: parlementariër de mond gesnoerd

14 December 2020 Eric van de Beek

“Toen hij Buma zag aankomen dook hij weg achter een pilaar.”

In Nederland sleept al jarenlang de kwestie Demmink. Tegen de gepensioneerde topambtenaar van het ministerie van Justitie zijn voor en na zijn pensionering in 2012 diverse aangiften gedaan van misbruik van minderjarigen en belastende verklaringen afgelegd onder ede. In de jaren negentig, toen hij nog niet benoemd was tot hoogste ambtenaar op het ministerie, liep er een politieonderzoek naar hem, alsook naar drie hoofdofficieren van justitie en een hoogleraar aan de Vrije Universiteit in Amsterdam die jongensbordelen zouden hebben bezocht en aan seksfeesten met minderjarige jongens hebben deelgenomen. Volgens een voormalige rechercheur van de criminele inlichtingendienst, Leendert de Koter, die destijds betrokken was bij het zogeheten Rolodex-onderzoek, is het van hogerhand gefrustreerd. Zo werd een aanvraag bij de toenmalige landelijke recherche-informatiedienst voor de inzet van observatieteams op Demmink en de officieren afgewezen door het hoofd van de dienst.

Het Openbaar Ministerie heeft zich altijd op het standpunt gesteld dat er geen bewijzen waren tegen Demmink. Toenmalig minister Ivo Opstelten van Justitie heeft hetzelfde gedaan, en Demmink zelf heeft altijd ontkend dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan alles waarvan hij is beschuldigd.

Woeste Buma

In oktober van dit jaar maakte vastgoedondernemer en voormalig radiopresentator Erik de Vlieger bekend dat kamerlid Pieter Omtzigt van de christen-democratische partij CDA hem zeven jaar geleden off the record had verteld dat hem het zwijgen was opgelegd over de zaak Demmink door toenmalig CDA-partijleider Sybrand Buma. Hij zou gezegd hebben: “Ik ben gestopt toen Sybrand Buma bij mij woest in de werkkamer kwam, want hij had van Rutte de opdracht gekregen dat ik moest stoppen met Kamervragen over Demmink.”

De Vliegers toenmalige co-presentator Sven Hazelhekke, die De Vlieger vergezelde tijdens diens ontmoeting met Omtzigt, bevestigt desgevraagd dat de CDA-politicus deze woorden heeft gesproken.

Ruim vier jaar geleden al wist mediapersoonlijkheid Jan Roos te melden dat Omtzigt de wacht was aangezegd. “Premier Rutte heeft aan meneer Buma, de baas van het CDA, gevraagd of hij Pieter Omtzigt wilde vertellen eens op te houden met de Demmink-zaak,” meldde Roos in een interview met advocate Adèle van der Plas. “Want anders zou het niet goed aflopen met de samenwerking tussen het CDA en de VVD [van premier Rutte].”

Omtzigt heeft zich nooit in het openbaar uitgelaten over het aan hem opgelegde spreekverbod. Hij wil ook niet ingaan op vragen hierover. Ook de andere twee betrokkenen, Rutte en Buma, willen geen commentaar leveren. Toen Rutte op straat door een journalist werd aangesproken over de kwestie wekte hij de indruk niet te weten waar deze het over had.

Met stoel en al achter pilaar

Omtzigt stelde in november 2012 Kamervragen aan de toenmalige minister van Justitie Ivo Opstelten en toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans over beschuldigingen van twee minderjarige jongens over misbruik van Demmink in Turkije. Dat was de eerste en meteen laatste keer dat hij vragen stelde over Demmink.

Niettemin trad Omtzigt in 2014 in gesprek met oud-justitie-directeuren die zijn aandacht hadden gevraagd voor de kwestie. Zij hadden aangifte gedaan tegen Opstelten. Volgens hen had de minister zich schuldig gemaakt aan het “vertragen in plaats van voortvarend afhandelen” van aangiften tegen Demmink. De oud-justitiemedewerkers traden in contact met Kamerleden, onder meer in de hoop dat zij de procureur-generaal van de Hoge Raad zouden vragen om een strafrechtelijk onderzoek in te stellen tegen Opstelten.

De oud-justitiedirecteuren spraken twee keer met Omtzigt. “Bij ons laatste bezoek in één van de spreekkamers van het gebouw van de Tweede Kamer, dook hij, tijdens ons gesprek, plotseling met stoel en al weg achter een pilaar in die kamer, weg uit het zicht van de gang. Daar liep Buma,” vertelt oud-gevangenisdirecteur en secretaris van de Stichting Restore Justice Jos Poelmann. “Omtzigt legde uit dat hij niet meer met ons gezien wilde worden omdat hij dan “enorm gesodemieter” – zijn woorden – zou krijgen met Buma, die niet wilde dat hij zich met de zaak Demmink zou inlaten. Volgens Omtzigt kwam deze ‘missive van boven’. Wij waren hier vanzelfsprekend verbaasd over en vroegen even door. Het werd ons duidelijk dat Omtzigt werd gedwongen deze hele zaak te laten rusten. De hele justitie-portefeuille ging naar CDA-fractiegenoot Madeleine van Toorenburg. Die vindt alles onzin en wil niets meer van ons horen. Toen wij twee jaar geleden Kamerleden een petitie aanboden stond ze er een beetje lacherig en spottend bij.”

Poelmann wijst er op dat Omtzigt weliswaar zelf geen Kamervragen meer heeft gesteld over de zaak Demmink, maar dat hij wel Kamervragen heeft gesteund van Kamerlid Michiel van Nispen van de Socialistische Partij (SP). Die zegt desgevraagd niet te weten waarom Omtzigt zelf geen vragen meer stelde na 2012. “Mijn partij heeft mij altijd geheel vrij gelaten.”

De SP was destijds en is nu nog steeds een oppositiepartij. De partij van Omtzigt zat en zit nog steeds met de partij van premier Rutte in het kabinet. Dit kan verklaren waarom premier Rutte geen druk heeft uitgeoefend op de SP en dit wel gedaan heeft op coalitiegenoot CDA.

Deksel van de beerput

Volgens radiopresentator De Vlieger zou Omtzigt ‘het dossier’ hebben overgedragen aan toenmalig Kamerlid Louis Bontes van Groep Bontes/Van Klaveren. Deze heeft tussen 2014 en 2016 tientallen Kamervragen gesteld over zaak Demmink. De voormalige politicus lijkt van de aardbodem te zijn verdwenen. Het lukte de auteur van dit artikel niet hem te bereiken.

“Uit onze gesprekken met Omtzigt bleek dat hij oprecht bezorgd was over deze vormen van corruptie in de top,” zegt Poelmann. “Hij wilde de deksel van de beerput. Dat was uiterst bedreigend voor het hoogste echelon. Als pensionado’s liepen wij geen risico meer. We konden zeggen wat we wilden, zonder consequenties.”

“Het dossier Demmink moest in de doofpot,” volgens Poelmann. “Omdat de politieke en ambtelijke elite geen zin had in gedonder. Demmink genoot veel bescherming. Enerzijds omdat hij voor zijn ministers vaak de kooltjes uit het vuur haalde en nare karweitjes moest opknappen. Hij wist veel over zijn bazen en kon uit de school kon klappen als hij werd aangevallen op zijn kwetsbaarheden. Demmink was chantabel, maar kon zelf ook chanteren. Zo hield men elkaar gevangen.”

Zwijgen opgelegd over MH17

De zaak Demmink is niet het enige dossier waarover Omtzigt geen vragen meer mag stellen. In 2017 moest hij onder druk van Buma zijn woordvoerderschap opgeven over de nasleep van de ramp met vlucht MH17, het Maleisische verkeersvliegtuig dat boven het oosten van Oekraïne werd neergehaald, en waarbij alle 298 inzittenden omkwamen. Omtzigt wekte meer dan eens irritatie bij premier Rutte met de vragen die hij stelde over de afhandeling van de vliegramp. De positie van Omtzigt als MH17-woordvoerder werd aan het wankelen gebracht door een artikel van Wilmer Heck en Andreas Kouwenhoven in dagblad NRC. Zij schreven dat Omtzigt een MH17-nepgetuige aan het woord had gelaten. Dit bericht bleek later nergens op gebaseerd, maar toen was Omtzigt zijn woordvoerderschap al kwijt. Volgens een goed ingevoerde bron die anoniem wil blijven heeft één van beide NRC-journalisten die het artikel schreef een nevenfunctie bij een inlichtingendienst.

Premier Rutte lijkt er een handje van te hebben gevoelige dossiers in de doofpot te stoppen. Afgelopen maand bleek nog dat hij druk had uitgeoefend op het CDA en andere partijen om ze af te brengen van hun voornemen een extern, onafhankelijk onderzoek in te stellen naar de steun die het Nederlandse kabinet heeft gegeven aan gewapende groepen in Syrië, waaronder tenminste één groep die door het Openbaar Ministerie beschouwd wordt als ‘terroristisch’. In 2018 diende Omtzigt een motie in waarin hij een dergelijk onderzoek bepleitte. Dit onderzoek is er nog steeds niet gekomen. Het CDA en de ChristenUnie hebben daarom opnieuw een motie ingediend waarin om een onderzoek wordt gevraagd. De druk van Rutte op fracties om de motie niet te steunen lijkt echter succes te hebben gehad. Een aantal partijen is er door aan het twijfelen gebracht, tweette CDA-Kamerlid Martijn van Helvert. De motie moet nog in stemming worden gebracht.

In augustus van dit jaar verloor Omtzigt nipt de CDA-lijsttrekkersverkiezingen van Hugo de Jonge. Dit gebeurde niet zonder slag of stoot. Tenminste zes CDA-leden, onder wie de echtgenote van Omtzigt, hebben gemeld dat zij na het uitbrengen van hun digitale stem op Omtzigt een automatisch bericht ontvingen met de boodschap: “Dank voor uw stem op Hugo de Jonge”. Het partijbestuur liet daarop een onderzoek uitvoeren door een ICT-bureau, dat binnen een dag concludeerde dat De Jonge de terechte winnaar was. Dit onderzoek schoot echter ernstig tekort, hebben twee registeraccountants geschreven in een brief aan het bestuur. Zij stellen dat niet te achterhalen is wie de winnaar was van de lijsttrekkersverkiezing.

Afgelopen week werd bekend dat De Jonge zich terugtrekt als lijsttrekker. Het partijbestuur heeft niet Omtzigt, maar een andere CDA-prominent, minister Wopke Hoekstra, naar voren geschoven voor het lijsttrekkerschap.

Waardeerde u dit artikel? En vindt u het belangrijk dat dit artikel niet achter een betaalmuur staat? Uw donatie is van harte welkom. Zie hiervoor mijn website: http://www.ericvandebeek.nl/Doneer


Onlangs is de aandacht voor misbuik van jeugdigen "in het algemeen" weer meermaals onder de aandacht van media. Daarvoor verwijzen wij naar de betreffende uitzendingen van het VPRO programma Argos dat onderzoek doet naar (ritueel/groeps) misbruik en waar in een enkel geval verwezen is naar betrokkenheid van een hoge Justitie-ambtenaar.


Bij herhaling circuleren op Youtube verwijzingen naar het Demmink-dossier: 

Zo beweert schrijfster Yvonne Keuls dat zij zowel Joris Demmink als jongenspooier Dick Willard kende (beide vanuit haar werk) en dat zij beide heren samen heeft zien praten.

Demmink heeft onder ede verklaard dat hij Dick Willard niet kende: dit liegt hij, aldus Keuls, die bereid is daarover te verklaren.


Baybasins advocaat Adele van de Plas doet uitgebreid verslag betreffende haar dossier Demmink in een interview voor de Podcast LF: 

https://www.youtube.com/watch?v=yA2XPxzJxM4


Ook verwijzen we naar een interview bij Cafe Weltschmerz met Yvonne Keuls en de moeder van Lisa, dat binnenkort wordt uitgezonden.


De Media wassen Demmink wit

Diverse media deden uitgebreid verslag van het einde van de affaire Demmink, de topambtenaar die sinds 2008 werd beschuldigd van verkrachting van minderjarige jongens in Turkije. Er is echter geen aanleiding om te concluderen dat de strafbare feiten niet door de heer Demmink zijn gepleegd. Er zijn in deze zaak namelijk omstandigheden die slechts tot de conclusie kunnen leiden dat de verdachte feiten niet onderzocht konden en mochten worden: de Turkse overheid werkte immers niet mee en stuurde de onderzoeksrechter tot drie keer toe onverrichter zake naar huis.

In de Volkskrant wordt daarbij uit de mond van het Openbaar Ministerie (OM) genoteerd dat de “vermeende” slachtoffers van verkrachting en hun advocaat gebruik hebben gemaakt van valse informatie, namelijk valse in-reis gegevens afkomstig van een niet bestaande Turkse gouverneur, waarmee gezegd zou zijn dat Demmink niet in Turkije kan zijn geweest ten tijde van het in de aangifte genoemde delict.

Indien het OM hiermee wil zeggen dat er sprake is geweest van valsheid in geschrifte, dan had de Volkskrant bij de beschuldigde advocaat om weerwoord kunnen vragen. Maar uit niets blijkt van hoor en wederhoor. De krant die de advocaat wel weet te vinden als ze om informatie van haar verlegen zit, verzuimt nu haar kant van het verhaal te checken. De advocaat zou de beschuldiging van valsheid in geschrifte namelijk onderbouwd kunnen weerleggen.

Het wordt duidelijk dat Justitie niet wil dat de aanklacht van 2 voormalige slachtoffers van Demmink zal leiden tot een openbaar proces. De aanklachten van de slachtoffers, daterend van 2008 en 2010 zijn van meet af aan niet serieus genomen en effectief onderzocht. Dat was in strijd met een internationaal verdrag van 2007 inzake misbruik van kinderen, dat gebiedt dat elke aanklacht van kindermisbruik direct en met voortvarendheid moet worden onderzocht.

Het heeft tot 2015 geduurd voordat het OM, daartoe gedwongen door het Gerechtshof, de zaak ter hand nam. Vijftien jaar na dato, dat bleek te laat: Turkije werkte niet meer mee, getuigen waren zoek of dood en getuigenissen verflauwd. Daarom is er geen bewijs van verkrachting gevonden, maar er is evenmin bewijs dat verkrachting niet heeft plaatsgevonden. Maar Justitie doet nu net alsof er nooit iets aan de hand is geweest en alles gebaseerd was op valsheid in geschrifte, roddel en achterklap.

De diplomatieke status die Demmink genoot, stelde hem in staat zonder paspoortcontrole en bureaucratie het vliegveld van Antalya aan te vliegen om een vergadering van de K4 (topoverleg inzake drugsbestrijding) voor te zitten. Dat is niet bewezen, maar aannemelijk door de functie die de toenmalige directeur-generaal buitenlandse betrekkingen van Justitie destijds bekleedde. En zo zijn talloze opties niet onderzocht omdat Turkije beweert dat de verkrachtingszaak verjaard zou zijn.

Opmerkelijk in de benaderingswijze van Justitie is het grote onderscheid dat gemaakt is inzake vervolging en onderzoek naar zedenmisdrijven. Daar waar bij enige verdenking van een willekeurige burger de groots mogelijk inzet wordt gepleegd (inclusief invasieve verhoormethodes, opsluiting met alle beperkingen en incriminatie reeds lang voor een feitelijke veroordeling) om een verdachte zo snel mogelijk vast te zetten, is Demmink met fluwelen handschoenen aangepakt en is zijn verdediging tot op zekere hoogte zelfs vergoed door de staat. Een ieder die waagde de kwesties rond Demmink aan de orde te stellen, werd geïntimideerd en gemarginaliseerd. Zelden zag Nederland zo’n fraai staaltje klassenjustitie. Het laatste woord over Demmink is nog niet gezegd; dat had de advocaat van de vermeende slachtoffers kunnen melden als er sprake was geweest van enige vorm van wederhoor.

Drs. J.F. van Huet, Santpoort,

Voorzitter Stichting Restore Justice.

Interview met voorzitter en mede-oprichter van de Stichting Restore Justice, maakt duidelijk waarvoor wij staan:

‘Vechten voor een rechtsstaat die weer recht staat’

Jacques van Huet (1946) is een van de oprichters van Stichting Restore Justice. De betrokkenheid van de voormalig gevangenisdirecteur vloeit voort uit zijn zorg over wat hij ‘het wegmoffelen van gevoelige zaken’ noemt. Zoals de affaires Demmink en Baybasin die door toedoen van het ministerie van Veiligheid en Justitie niet worden opgehelderd. Van Huet vindt het ongehoord dat uitgerekend Justitie het geloof in de rechtsstaat ondermijnt. Dat geloof moet hoognodig worden hersteld, vindt Stichting Restore Justice die oproept tot een breed burgerinitiatief.

U ging in 2005 na een 30 jaar durende loopbaan bij Justitie met pensioen. Waarom kwam u daarna in het geweer tegen uw oude werkgever?

“De directe aanleiding was de toetreding van voormalig Justitie-topambtenaar Joris Demmink tot het Nederlandse Helsinki Comité. Dat comité richt zich onder meer op het bestrijden van kindermisbruik. Ik ben er beroepshalve met oud-collega’s betrokken bij geweest. Toen ik hoorde dat nota bene de van kindermisbruik verdachte Demmink na zijn pensionering in 2012 tot het comité toetrad, sloegen bij mij de stoppen door. Ik vond dat ongehoord.”

Waarom?

“Ik verzorgde met Justitie-collega’s voor het Helsinki Comité met enige regelmaat trainingen in landen waar het slecht gesteld was met het rechtssysteem. Landen als Albanië en Roemenië die toenadering tot de EU zochten. De EU kwam voor hen pas in beeld als zij hun rechtssysteem, gevangeniswezen, politie en rechtspraak humaan en zuiver maakten. Op dat vlak werd de lat door Nederland terecht hoog gelegd. Maar datzelfde Nederland had géén moeite met de benoeming van Joris Demmink in het Helsinki Comité. Een man tegen wie bij herhaling ernstige verdenkingen inzake kindermisbruik zijn geuit. Toen hij in dat comité kwam, was voor mij en oud-collega’s de maat vol. We hebben vanwege onze grote verontwaardiging en bezorgdheid over de morele teloorgang van Justitie de Stichting Restore Justice opgericht. De zaak Demmink was de druppel die een al goed gevulde emmer over deed lopen. De stichting bepleit een herstel van de ernstig aangetaste geloofwaardigheid van Justitie. Het moreel verval heeft niet alleen betrekking op de zaak Demmink. Je komt het binnen Justitie veel breder tegen. Het is veelzeggend en beschamend dat ambtenaren van het ministerie op het gebied van betrouwbaarheid bijgeschoold blijken te moeten worden. Zo diep is men dus gezonken..”

U en uw oud-collega’s werkten lang in uiteenlopende functies binnen Justitie. Vernam u wel eens iets over vermeende misdragingen van Demmink?

“Hij kwam in 1982 van Defensie naar Justitie. Er deden meteen geruchten over hem de ronde. Binnen Justitie werd besmuikt over Demmink gesproken. Vaak met een vreemde ondertoon van schaamte. Het zorgelijke vond ik dat de geruchten eindeloos aanhielden en steeds sterker werden. Het verbaasde velen dat de zaak niet tot op de bodem werd uitgezocht. Want zowel Justitie als Demmink hadden er onder te lijden. Er doken vreselijke verhalen op over nota bene onze hoogste ambtenaar. Dan zou je toch verwachten dat het Justitie er werkelijk álles aan doet om die op basis van een grondig onderzoek voor eens en altijd uit de wereld te helpen. Toen dat niet gebeurde, groeide het wantrouwen. Mensen die aanvankelijk dachten dat Demmink het slachtoffer was van doorgeslagen complotgekkies begonnen zich af te vragen waarom Justitie steeds maar weer de boot afhield.

Het stelselmatig tegenwerken van mensen die de zaak open wilden gooien leidde tot een groeiend wantrouwen. Als iedereen aan de top verkrampt begint te draaien en ongemakkelijk wegkijkt weet je dat er iets mis is. Na mijn vertrek bij Justitie in 2005 had ik meer tijd om mij in de materie te verdiepen. Oud-collega’s deden dat vanuit hun groeiende zorg over de geloofwaardigheid van het ministerie ook. We stuitten op steeds meer informatie en schrokken van het beeld dat daar uit opdoemde. Het was erger dan we tijdens onze actieve loopbaan bij Justitie konden bevroeden. ”

Van groot belang waren de in 2014 bij de rechtbank in Utrecht gehouden getuigenverhoren. Daar verklaarden Justitie- en politiemensen onder ede dat er in het verleden onderzoek naar mogelijk kindermisbruik door onder anderen Demmink is gedaan. Maar dat het onderzoek kapot was gemaakt en op last van hogerhand moest worden gestopt. Wat dacht u toen u dat hoorde?

“Ik vond het onheilspellend. We hadden de hoop dat de zaak naar aanleiding van die verklaringen eindelijk open zou breken. Maar dat was een naïeve gedachte. Het toedekken ging gewoon door. Een van kindermisbruik verdachte schoolmeester of badmeester wordt onmiddellijk geschorst. Maar als over de hoogste Justitie-baas door medewerkers van de politie en Justitie onder ede belastende verklaringen worden afgelegd kijken degenen die in zouden moeten grijpen opeens allemaal de andere kant op. Dat geldt ook voor de politiek. Kamerleden staan vaak vooraan om zich op dit soort zaken te storten. Maar nu durfde – een enkeling daargelaten – niemand er de vingers aan te branden. We hebben door de jaren heen met zeven Kamerleden van verschillende partijen gesproken. Sommigen wist helemaal van niets. Anderen juist heel veel. Van die zeven keken er vijf al snel de andere kant op. Die lieten niets meer van zich horen en reageerden nergens op. Er waren er maar twéé die echt actie ondernamen: Pieter Omtzigt van het CDA en Louis Bontes van VNL. Het lukt dus niet om de zaak in de Tweede Kamer op de agenda te krijgen. En zo gaat het al minstens 20 jaar. Alle opeenvolgende ministers van Justitie hebben Demmink uit de wind gehouden. Sorgdrager, Hirsch Ballin, Donner, Korthals, Opstelten, Van der Steur, geen van allen deed iets. En de Tweede Kamer zwéég.”

Hoe verklaren jullie als oud-Justitiemensen de doofpot rond Demmink en andere zaken?

“Een aannemelijke theorie is dat Demmink – ervan uitgaande dat de beschuldigingen aan zijn adres een kern van waarheid bevatten – belastende informatie heeft over hooggeplaatsten die evenmin van onbesproken gedrag zijn. Tijdens de verhoren in Utrecht is door getuigen onder ede verteld dat er inzake kindermisbruik verdenkingen jegens méér Justitie-mensen bestonden. Het zou niet alleen om individuele gevallen gaan, maar om een netwerk. Als je één verdachte pion uit een netwerk onder het vergrootglas legt, bestaat de kans dat je ook van alles over ánderen te weten komt. Daar zit niemand op te wachten. Helemaal niet als de kans bestaat dat er hooggeplaatsten van Justitie in beeld komen.”

Maar het is toch geen sinecure om de zaak zó lang toegedekt te houden en een grondig onderzoek tegen te houden? Hoe krijgt men dat voor elkaar?

“Je zou inderdaad denken dat de affaire gezien de groeiende verontwaardiging en sterker geworden aanwijzingen een keer tot op de bodem wordt uitgezocht. Maar allereerst is er het al genoemde netwerk. Wij achten de kans reëel dat dat bestaat en grote invloed heeft. Minstens zo belangrijk is het feit dat een man als Demmink sinds de jaren 90 zéér bepalend is geweest bij alle belangrijke Justitie-benoemingen. Wij weten uit ervaring hoe het bij Justitie toeging. Je kunt rustig zeggen dat Demmink daar zijn eigen firewall heeft gebouwd. En die wérkt nog steeds. Met dank aan de Tweede Kamer die de mogelijkheid om in te grijpen en openheid af te dwingen tot op de dag van vandaag niet benut.”

Hoe wil Stichting Restore Justice dit onderwerp alsnog op de politieke agenda krijgen?

“Via een landelijk burgerinitiatief. Als 40.000 mensen dat steunen, is de Tweede Kamer verplicht het onderwerp te agenderen. Dat kan de zaak in een stroomversnelling brengen en landelijk en internationaal de aandacht trekken. Je vergroot zo de druk op onder meer het kabinet en de politieke partijen. Die moeten dan met de billen bloot en kunnen het onderwerp niet langer negeren. Daardoor zal de interesse voor zaken als die rond Demmink alleen maar toenemen. Je hebt er een lange adem en veel steun voor nodig. Maar dat is het ons waard. Wij vechten voor een rechtstaat die weer recht staat en niet ontluisterend scheef hangt.”

Stichting Restore Justice is door vier oud-Justitieambtenaren opgericht. Hoe waren de reacties?

“We hebben vanaf dag 1 veel bemoedigende reacties en adhesie gekregen. Natuurlijk zijn er binnen Justitie mensen die ons nestbevuilers noemen. Maar er zijn er ook een heleboel die weten hoe verziekt Justitie is en ons initiatief toejuichen. Vergeet niet dat er duizenden toegewijde vakmensen werken die lijden onder het wangedrag van rotte appels aan de top. Zolang die rotte appels buiten schot blijven, ziekt alles door. Dat is fnuikend. Als leidinggevenden kregen wij altijd te horen dat wij een rolmodel dienden te zijn. Van onbesproken gedrag en zuiver tot in de kleinste dingen. Iedereen keek naar ons. En terecht. Alles draaide om voorbeeldgedrag. Dan steekt het enorm als gewone collega’s voor relatief kleine zaken snoeihard worden aangepakt, terwijl wangedrag of misstanden aan de top niet openlijk mogen worden besproken. Laat staan onderzocht. Dat geldt niet alleen voor de zaak Demmink, dat geldt veel bréder.”

Noem eens voorbeelden?

“De ernstige verdenkingen inzake seksueel (kinder)misbruik in de jaren 80 jegens de vooraanstaande Haagse rechters Rueb en Stolk. Die zaken werden verzwegen. In ‘Annie Berber en het verdriet van een tedere crimineel’ heeft Yvonne Keuls al in 1985 de ellende beschreven die een jonge jongen door toedoen van een zogenaamd keurige magistraat overkwam. De Haagse rechtbank zwaaide zulke rechters met alle egards uit en heeft er nooit onderzoek naar willen doen. Nog stééds niet. Net als in de zaak Demmink is er binnen Justitie sprake van een omerta. Wie zwijgt die blijft. Een ander zaak is die rond de Koerdische zakenman Huseyin Baybasin. Die zit na een omstreden rechtszaak in Nederland een levenslange gevangenisstraf uit. Nota bene voor iets wat hij in Turkije zou hebben misdaan en wat nooit overtuigend is bewezen. Zijn medestanders stellen dat de zaak Baybasin gelinkt is aan de zaak Demmink: de Turken zwijgen over seksuele escapades van Demmink met minderjarige jongens in Turkije zolang Nederland de Koerdische prominent Baybasin gevangen houdt.”

“Zijn zaak duurt en duurt maar en wordt naar te vrezen valt achter de schermen gemanipuleerd. Het al in april 2011 door zijn advocaat Adele van der Plas ingediende revisieverzoek wordt stelselmatig getraineerd door de Advocaat Generaal van de Hoge Raad. Emeritus hoogleraar wetenschapsfilosofie Ton Derksen – bekend geworden vanwege de door hem bloot gelegde zaak Lucia de B – deed intensief onderzoek naar de audiogeluidsdragers die ten grondslag lagen aan een veroordeling tot levenslang bij het Hof in Den Bosch. Derksen stelde vast dat er met die banden en vertalingen herhaaldelijk is geknoeid en beschreef de manipulaties in zijn boeken ‘Verknipt Bewijs’ en ‘De Baybasin Tapes’. Nog stééds zit Baybasin vast. We hebben dus in Nederland al 19 jaar een politiek gevangene en een eigen Nederlandse Dreyfuss-affaire.”